Listopad 25

ODCZUWANIE CZASU

Przykładowo: „Mam świadomość swojej energii, która pozwalami budować i burzyć. Kieruję ją na moją przyszłość, tworzę to, czym będę”.    Przy tym przyszłość jest ujmowana najczęściej jako nieskończona w odniesieniu do czasu społeczno-historycznego (ludzkości, wszechświata) lub jako skończona z nieznaną granicą, odpowiadającą kresowi życia jednostki. Tu, jak można przypuszczać, w zależności od wyznawanej re- ligii — przyszłość jako wymiar czasowy ma kilka rodzajów. Katolik zna dwa rodzaje przyszłości: świecką i świętą. Wychodząc niejako z życia doczesnego, odzyskuje — wzorem Boga — wieczność, czas święty, „nieruchomy” .Psychologia formułuje hipotezy na temat odczuwania czasu zgod­nie z linearną formą jego interpretacji. I tak powiada się — mimo „ostrzeżeń” Arystotelesa — że czas w naszych doznaniach płynie wolno (przecenianie czasu) lub szybko ucieka (niedocenianie czasu) w zależności od tego, czym „go” wypełniamy. Kiedy jesteśmy zajęci i o upływie czasu nie „mamy czasu” myśleć, jego bieg wydaje się bardzo szybki.



Opublikowano 25 listopada 2015 przez adminw kategorii Cechy i zdarzenia

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *